Paradising your garden

oktober Het is 30 september wanneer ik dit schrijf. Prachtig mooi herfstweer, beetje fris maar in de zon is het goed uit te houden. Hoe anders was het gisteren in Frankrijk. Ik ben gisteren even letterlijk als buschauffeur op en neer gereden naar Vallères om de werkheren van materialen te voorzien voor onze verbouwing aldaar.

Tropische regenbuien vanaf Parijs, geen hand voor ogen te zien op de péage, en zeker niet de voorliggers wanneer ze in een grijze auto reden. En een beetje broeierig. Bijzonder groeizaam weer. Net zomer. Op de terugweg was het in Parijs dobberen in de Périferique. De regen is een beetje te laat gekomen voor de Parijse kastanjes, die staan er op dit moment bruiner bij dan die in Nederland, voor die bomen lijkt het wel november. Boven Parijs waren de korenschuren gevuld, want het land was leeg, hier en daar kwam de wintertarwe al tot leven.

In De Hoef staat de tuin er schitterend bij, de regens van september hebben het gras weer een groen aanzien gegeven, de droogtedellen zijn wat minder zichtbaar wanneer dat gras er maar op groeit. Bij warm, droog weer hoog of niet maaien is het devies, maar ja, wekelijkse patronen zijn moeilijk te doorbreken. Een tuinman moet eigenlijk geen vast ritme hebben, hij moet zijn werkzaamheden plannen naar het weer. Af en toe heb je het dan erg druk, soms is er weinig te doen, voor die periodes moet je stopklussen verzamelen.

 

Ik hoop dat onze tuinman dit leest, hij zit inmiddels wel op een cursus fotograferen, kan ook van pas komen voor de site, maar het zou toch wel aardig zijn als hij wat van zijn bruine vingers af kwam en enig eigen tuinsucces kon kieken. Ook al zit het blad nog aan de bomen, we zijn toch al stevig aan het snoeien geslagen, je ziet nu tenminste wat het licht effect is. Beetje jammer dat een tuin vol raakt van bomen, ik heb vorige week een Metaseqoia op de kop getikt bij Esveld, maar heb eerlijk gezegd toch een tijd moeten zoeken naar een mooie plek. En we hebben een hectare! Toch maar eens kijken of we niet nog een stukje van het weiland kunnen inpikken voor een klein arboretum. Mooi voor de buurt, mooi voor het nageslacht. Ik doe dan wel het polderlandschap geweld aan, maar dat is er toch ook niet altijd geweest? Achthonderd jaar geleden zag het er echt anders uit, toen was het hier één groot bos, wie let me?